معرفی وبلاگ
سلام:بازدیدکننده گرامی برای حمایت ازتولیدات داخلی حتی الامکان ازخریداجناس خارجی پرهیزکنیددراین وبلاگ سعی می شودراه کارهای مناسب برای تقویت نیروی تولیدی این مرزوبوم ارائه گرددایده های شماعزیزان راجهت به قدرت رسیدن تولیدات وطن پذیراهستیم دریغ نفرمایید باتشکرمدیروبلاگ
دسته
توليد ايراني-افتخار جهاني
آموزش طراحي قالب براي تبيان
حمايت ازاقتصاد،كاروتوليدملي
ديكشنري آنلاين
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 405479
تعداد نوشته ها : 684
تعداد نظرات : 43
 حمايت از توليد ملي  حمايت از توليد ملي

ما می توانیم


ذائقه ایرانی ، کالای ایرانی


تولید ملی
Rss
طراح قالب
GraphistThem273

نويسنده: علي خاني

در شماره هاي قبل از اين نوشتار، به برخي از مباني بينشي اخلاق اقتصادي از ديدگاه اسلام و آثار اعتقاد به اين مباني ارزشي در فعاليتهاي اقتصادي اشاره نموديم. همچنين برخي از آثار منفي تفكر سرمايه داري در حوزه اخلاق اقتصادي را مورد بررسي قرار داديم. موضوع بحث در مقاله هاي آتي “اخلاق كار و توليد” است و درنوشتار حاضر از باب مقدمه، ارزش كار و توليد از ديدگاه اسلام مورد بحث قرار گرفته است.
    “كار” در حوزه هاي مختلف مفاهيم متفاوتي دارد. در حوزه اقتصاد نيز براي “كار” تعاريف مختلفي ذكر شده است. كار اقتصادي را از منظر دين، مي توان چنين تعريف كرد: “هر گونه فعاليتي كه براي توليد كالاو خدمات مورد نياز يا بالابردن سطح اقتدار جامعه و رفاه عمومي در چارچوب قوانين و ارزشهاي ديني انجام مي پذيرد”. در فرهنگ قرآن، واژه اي كه براي كار اقتصادي استفاده شده، “استاجر”(قصص/26) است. همين گونه است عبارات “ضرب في الارض”(مزمل/20)، “ابتغاء فضل الله”(اسراء/12)، “اعداد قوه”(انفال/60) و به طور ضعيف تر واژه “كلوا”(ملك/15) به معناي امر به مطلق تصرف. واژه هاي عمل، فعل، سعي و كسب گرچه به معناي كار و تلاش است، لكن مرادف با فعاليت اقتصادي نيست و مفهوم عامي دارد.


نویسنده: علی خانی

در شماره های قبل از این نوشتار، به برخی از مبانی بینشی اخلاق اقتصادی از دیدگاه اسلام و آثار اعتقاد به این مبانی ارزشی در فعالیتهای اقتصادی اشاره نمودیم. همچنین برخی از آثار منفی تفکر سرمایه داری در حوزه اخلاق اقتصادی را مورد بررسی قرار دادیم. موضوع بحث در مقاله های آتی “اخلاق کار و تولید” است و درنوشتار حاضر از باب مقدمه، ارزش کار و تولید از دیدگاه اسلام مورد بحث قرار گرفته است.
    “کار” در حوزه های مختلف مفاهیم متفاوتی دارد. در حوزه اقتصاد نیز برای “کار” تعاریف مختلفی ذکر شده است. کار اقتصادی را از منظر دین، می توان چنین تعریف کرد: “هر گونه فعالیتی که برای تولید کالاو خدمات مورد نیاز یا بالابردن سطح اقتدار جامعه و رفاه عمومی در چارچوب قوانین و ارزشهای دینی انجام می پذیرد”. در فرهنگ قرآن، واژه ای که برای کار اقتصادی استفاده شده، “استاجر”(قصص/26) است. همین گونه است عبارات “ضرب فی الارض”(مزمل/20)، “ابتغاء فضل الله”(اسراء/12)، “اعداد قوه”(انفال/60) و به طور ضعیف تر واژه “کلوا”(ملک/15) به معنای امر به مطلق تصرف. واژه های عمل، فعل، سعی و کسب گرچه به معنای کار و تلاش است، لکن مرادف با فعالیت اقتصادی نیست و مفهوم عامی دارد.
    کار و فعالیت تولیدی، عنصر اساسی در کسب درآمد است. قرآن کریم در آیات فراوانی، با یادآوری اینکه خداوند، منابع و امکانات جهان را برای انسان آفرید و آن را رام ایشان ساخته است، با تاکید بر تصرف در عوامل تولید، آدمی را به آباد کردن زمین و برطرف ساختن نیازهای معیشتی خود، تشویق فرموده و به گونه های مختلف، اهمیت آن را نمایان ساخته است.در برخی آیات، هدف از تسخیر آسمان و زمین برای انسان، آفرینش شب و روز، فرستادن باد و باران و به حرکت درآوردن کشتیها در دریا، جستجوی روزی و طلب از فضل خداوند دانسته شده است.این آیات آدمی را به کسب روزی با فعالیتهای تولیدی، تشویق می کند؛ از جمله: “و جعلنا اللیل و النهار آیتین فمحونا آیه اللیل و جعلنا آیه النهار مبصره لتبتغوا فضلامن ربکم”(اسراء/12.) مصداق بارز “ابتغاء فضل” در این آیات، به قرینه صدر، دیل و سیاق آن، همان فعالیتهای تولیدی است. از سوی دیگر، تصرف انسان در آسمان و زمین، و بهره مندی از نعمتهای آن، بدون تولید ابزارهای لازم شدنی نیست، از این رو تشویق به تولید، ترغیب به فراهم سازی زمینه و ابزار تولید نیز خواهد بود. مطابق آیه “هو انشاکم من الارض و استعمرکم فیها”(هود/61)، آباد ساختن زمین خواسته الهی است که بر دوش انسان نهاده شده است. “اعمار و استعمار زمین” در لغت به معنای واگذاری آن، برای عمران و آبادی است. بنابراین، زمین به صورت آباد و با نعمتهای آماده برای انسان آفریده نشده است، بلکه این انسان است که باید با کار و تلاش و بهره گیری از امکانات تولید، زمین را آباد نمایدو نیازمندیهایش را برطرف سازد. آیاتی نیز که به فراهم سازی زمینه های تولید اشاره دارد، به دلالت التزامی، مطلوبیت کار و تولید و ترغیب به آن را بازگو می نماید؛ از جمله: “و لقد مکناکم فی الارض و جعلنا لکم فیها معایش قلیلاما تشکرون”(اعراف/10.) واژه تمکین در این آیه به معنای در اختیار گذاردن ابزار و وسایل کار و توانایی دادن است. “معایش” نیز جمع “معیشت” به معنی وسایل و نیازمندیهای زندگی است. بنابراین خداوندعوامل تولید را در اختیار بشر نهاده و به او قدرت تصرف در آن را ارزانی داشته است تا به تولید و تامین خواسته هایش همت گمارد.
    در روایات نیز، به صراحت جایگاه معنوی و والای کار و فعالیتهای تولیدی، مورد اشاره قرار گرفته است. این روایات را می توان به دو دسته تقسیم نمود:
    دسته نخست، روایاتی که به طور مستقیم به تشویق تولید، بویژه تولید کالاهای اساسی همچون محصولات کشاورزی پرداخته و با بیان پاداشهای زیاد، به آن رنگ عبادی زده است. برای نمونه پیامبر اسلام (ص) می فرماید: “هر مسلمانی که درختی بنشاند یا زراعتی کشت نماید و انسانی یا پرنده ای یا چهارپایی از آن استفاده کند، برایش صدقه (پاداش) دارد”(1.)
    دسته دوم، مجموعه احادیثی است که بر کار به عنوان عامل کسب روزی حلال و بی نیازی از دیگران تاکید دارد. پیامبر اکرم (ص) می فرماید: :”هر که از دسترنج حلال خویش بخورد، درهای بهشت برایش گشوده شود تا از هر یک که می خواهد درآید”(2.) در برخی روایات نیز، انجام کار اقتصادی، در ردیف عبادت و جهاد در راه خدا دانسته شده است. از رسول خدا (ص) روایت شده: “عبادت هفتاد جزء دارد و برترین آن، طلب حلال است”(3.) امام کاظم (ع) نیز می فرماید: “آنکه در پی کسب روزی حلال برای تامین معاش خود و خانواده برآید، مانند مجاهد در راه خداست”(4.) امام صادق (ع) از یاران خود درباره وضعیت معیشتی فردی سوال نمود. گفتند: به عبادت می پردازد و معاش او را برادرش تامین می کند. حضرت فرمود: “به خدا سوگند، آنکه معاش او را تامین می کند از او عابدتر است.”(5)
    در مکتب اسلام، بیکاری اختیاری و دست نیاز به سوی دیگران دراز کردن، امری ناپسند شمرده شده است. به همان میزان که دین به مومن دارای شغل حلال احترام می گذارد، از فرد بیکار ابراز انزجار می کند. امام صادق (ع) می فرماید: “خداوند متعال زیاد خوابیدن و بیکاری را دشمن می دارد. سستی و کاهلی دشمن کار و تلاش است.(6) ائمه معصومین (ع) از دعا جهت طلب روزی برای فردی که به خاطر سستی و تنبلی کار نمی کرد، خودداری می کردند و می فرمودند: “دعای چنین کسی مستجاب نمی شود”. علابن کامل نزد امام صادق (ع) رفت و از حضرت درخواست دعا کرد تا خداوند رزق او را بدون زحمت عطا کند. حضرت فرمود: “برای تو دعا نمی کنم، همان گونه که خداوند دستور داده (با کار و تلاش) طلب روزی کن.”(7) در روایت دیگری آمده: وقتی به امام صادق (ع) گفتند: عمر بن مسلم تجارت را رها کرده و مشغول دعا و عبادت است، فرمود: “وای بر او، آیا نمی داند دعای کسی که طلب روزی را ترک کند، مستجاب نمی شود. گروهی از یاران رسول خدا وقتی آیه “و من یتق الله یجعل له مخرجا و یرزقه من حیث لایحتسب”(طلاق/3) نازل شد، در خانه ها ماندند و به عبادت پرداختند و گفتند روزی ما تامین شده است. وقتی ماجرا برای پیامبر نقل شد، فرمودند: هر کس چنین کند، دعای او مستجاب نمی شود. بر شما باد طلب روزی و کوشش در کسب آن”(8.)
    پی نوشتها در دفتر روزنامه موجود است.
    در این نوشتار از منابع زیر استفاده شده است:
    - رضایی، مجید، کار و دین، کانون اندیشه جوان، صص32-28
    - ایروانی، جواد، اخلاق اقتصادی از دیدگاه قرآن و حدیث، دانشگاه رضوی، صص70-60
    
    علی خانی
    
 روزنامه رسالت،

سه شنبه دهم 5 1391 4:20 بعد از ظهر
X