معرفی وبلاگ
سلام:بازدیدکننده گرامی برای حمایت ازتولیدات داخلی حتی الامکان ازخریداجناس خارجی پرهیزکنیددراین وبلاگ سعی می شودراه کارهای مناسب برای تقویت نیروی تولیدی این مرزوبوم ارائه گرددایده های شماعزیزان راجهت به قدرت رسیدن تولیدات وطن پذیراهستیم دریغ نفرمایید باتشکرمدیروبلاگ
دسته
توليد ايراني-افتخار جهاني
آموزش طراحي قالب براي تبيان
حمايت ازاقتصاد،كاروتوليدملي
ديكشنري آنلاين
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 405483
تعداد نوشته ها : 684
تعداد نظرات : 43
 حمايت از توليد ملي  حمايت از توليد ملي

ما می توانیم


ذائقه ایرانی ، کالای ایرانی


تولید ملی
Rss
طراح قالب
GraphistThem273

در گفتگوي صريح نصر نيوز با نائب رئيس خانه صنعت و معدن مطرح شد:

 
 

به تحريم هاي داخلي پايان دهيد!

 
  نصر نيوز: اقتصاد ايران قوي تر از آن است كه اين مشكلات آنرا به سوي فروپاشي و مشكلات اساسي ببرد. اما حيف است در مملكتي اين همه امكانات و توان و ثروت وجود داشته باشد اما خودمان با سياست هاي سليقه اي به جاي اجراي قانون، اقتصادمان را به سوي ضعف ببريم.  
           
 

 

اشاره: توليد اساس و پايه رشد اقتصادي است، علاوه بر آن امنيت يك كشور نيز وابستگي زيادي به پويايي اقتصادي و استقلال نسبي در تعدادي از محصولات بنيادي دارد.امروزه در همه جوامع بشري، توليد از اهميت خاصي برخوردار است و همه دولت ها در كشورهاي توسعه يافته به نقش و اهميت آن واقفند. شناخت وضع موجود توليد در كشور، بررسي نقاط قوت و ضعف آن و همچنين شناخت موانع و چالشهاي مسير توليد و نيز دريافت روشني از آنها براي رفع موانع و مشكلات موجود لازم است.

توليد هر چه بيشتر يك شاخص كمال و رشد و قدرت براي كشورها به حساب مي آيد و غفلت دولت ها و سرمايه داران در پرداختن به توليد و بايسته هاي آن در مسير توسعه، اقتدار و امنيت يك كشور مي تواند مشكلات عديده اي ايجاد نمايد.

به طور خلاصه توليد ملي، شاخص و معيار اصلي پيشرفت در يك كشور است و براي ما نيز به عنوان شاخص پيشرفت، ملاكي براي اندازه گيري سرعت، شتاب و ميزان پيشرفت محسوب مي گردد.


در گفتگوی صریح نصر نیوز با نائب رئیس خانه صنعت و معدن مطرح شد:

 
 

به تحریم های داخلی پایان دهید!

 
  نصر نیوز: اقتصاد ایران قوی تر از آن است که این مشکلات آنرا به سوی فروپاشی و مشکلات اساسی ببرد. اما حیف است در مملکتی این همه امکانات و توان و ثروت وجود داشته باشد اما خودمان با سیاست های سلیقه ای به جای اجرای قانون، اقتصادمان را به سوی ضعف ببریم.  
           
 

 

اشاره: تولید اساس و پایه رشد اقتصادی است، علاوه بر آن امنیت یک کشور نیز وابستگی زیادی به پویایی اقتصادی و استقلال نسبی در تعدادی از محصولات بنیادی دارد.امروزه در همه جوامع بشری، تولید از اهمیت خاصی برخوردار است و همه دولت ها در کشورهای توسعه یافته به نقش و اهمیت آن واقفند. شناخت وضع موجود تولید در کشور، بررسی نقاط قوت و ضعف آن و همچنین شناخت موانع و چالشهای مسیر تولید و نیز دریافت روشنی از آنها برای رفع موانع و مشکلات موجود لازم است.

تولید هر چه بیشتر یک شاخص کمال و رشد و قدرت برای کشورها به حساب می آید و غفلت دولت ها و سرمایه داران در پرداختن به تولید و بایسته های آن در مسیر توسعه، اقتدار و امنیت یک کشور می تواند مشکلات عدیده ای ایجاد نماید.

به طور خلاصه تولید ملی، شاخص و معیار اصلی پیشرفت در یک کشور است و برای ما نیز به عنوان شاخص پیشرفت، ملاکی برای اندازه گیری سرعت، شتاب و میزان پیشرفت محسوب می گردد.

روشن است که تولید ملی کشور ما تحت شرایط دشوار کنونی که با تحریم های متعددی از سوی شرق و غرب دست و پنجه نرم می کند، با مشکلات عدیده ای مواجه شده است و علاوه بر تحریم های خارجی تولیدکنندگان داخلی سخن از تحریم های داخلی می رانند که به گفته آنها تاثیرات این تحریم ها بسیار مخرب تر از تحریم های خارجی است.

قوانین دست و پا گیر، مالیات های آنچنانی، سوداگری بانک ها، مشکلات گمرکی و برخی کارشکنی ها از جمله مشکلاتی هستند که در بین صنعت گران با عنوان " تحریم های داخلی" از آنها یاد می شود.

اگرچه مشکلات ایجاد شده از سوی تحریم های خارجی غیر قابل چشم پوشی هستند اما اگر "تحریم های داخلی" برداشته شوند، آنگاه می توان برای تحریم های خارجی هم تدبیری اندیشید!

در این راستا دولت موظف است به راهکارهای ارائه شده از سوی کارشناسان و بخش خصوصی توجه بیشتری نماید و به آنها جامه عمل بپوشاند. از نگاه خودی و غیر خودی اجتناب ورزد و کارگزاران خود را موظف به خدمت رسانی به تولیدکنندگان و سرمایه گذاران داخلی نماید.

برای بررسی بیشتر این موضوعات و رسیدن به پاسخی مشخص برای چراهای زیادی که امروز در بخش صنعت و اقتصاد کشور مطرح است، سراغ مهندس احمد محمدزاده، مدیرعامل گروه سرمایه گذاری صانع یکتا و نائب رئیس خانه صنعت و معدن آذربایجان شرقی و نیز عضو مؤثر اتاق بازرگانی تبریز رفته و با ایشان گفتگویی صریح و بی پرده پیرامون مشکلات موجود و راهکارهای عملی برای رفع آنها داشته ایم که توجه شما مخاطب گرانقدر را به مطالعه متن کامل آن جلب می کنیم:

 

***


آقای مهندس می گویند تولیدکنندگان با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می کنند؟

با توجه به اینکه امسال به عنوان حمایت از تولید و سرمایه ملی عنوان گرفته است، نشانگر این است که باید همه توجه مسئولان دولتی به سمت حمایت از تولید داخلی باشد. اما محدودیت هایی که به خاطر تحریم متوجه بخش تولید کشور شده است باعث به وجود آمدن مشکلاتی برای تامین مواد اولیه واحدهای صنعتی شده است.

ولی ما به عنوان مدیرانی که در هشت سال جنگ، تجربه مدیریت داشته ایم و با توجه به تجربه آن دوران، در زمان تحریم هم مطمئن هستم که می توان امور تولید را اداره کرد؛ هر چند به سختی.

 

چه شرایطی باید برای غلبه بر مشکلات به وجود آمده فراهم شود؟

باید تحریم های داخلی که از طریق بانک ها و گمرک ها به صنعت تحمیل می شود، برداشته شود.

تحریم اول: با قوانین زمان عادی کشور نمی توان شرایط تحریم را اداره کرد. باید مجلس محترم و دولت سریعا قوانین عادی را به قوانین شرایط تحریم تغییر بدهند و این کار زیاد سختی نیست و کافی است در قوانین موجود کمی تجدید نظر شود. برای مثال ما در شرایط عادی برای واردات باید گواهی مبدا بگیریم؛ که در شرایط فعلی فراهم آوردن چنین شرایطی سخت است. یعنی به طور ساده کالا را از یک کشور اروپایی برداشته و به یک کشور آسیایی ببریم و از آنجا دوباره به ایران منتقل کنیم.

تحریم دوم: سخت گیری در سفارش مواد اولیه است. مثلا ما 30 سال بدون کدینگ کردن کالا جنس وارد کشور کرده ایم. چطور شده که شما (دولت) در زمان تحریم یاد اجرای این قانون افتادید؟ این هم تحریمی دیگر!

متاسفانه نه تنها قوانین عادی اصلاح نشده، بلکه مشکل جدیدی بنام کدینگ کردن کالاها درست شده است. اگر 30 سال بدون کدینگ کردن کالا وارد کشور کرده ایم، هر چه شده بگذارید یک سال هم بشود. ببینید، فقط کدینگ کردن، سه ماه در واردات مواد اولیه ما وقفه ایجاد کرد.

تحریم سوم: از کدینگ کردن خلاص نشده بانک ها شروع کردند! ما در زمان عادی با 10 درصد پرداخت و 90درصد تعهد گشایش اعتبار می کردیم. حالا در شرایط تحریم 120 درصد پرداخت می خواهند!! کجای این کار حمایت از تولید است؟

تحریم چهارم: گروه بندی کالا آمد! همه این مشکلات در چهار ماه گذشته ایجاد شده اند! گفتند کالاها را گروهبندی کنند. به دلیل این گروه بندی برای همان کالایی که ارز مرجع می گرفتید، حالا ارز مرجع نمی توانید بگیرید. من به عنوان تولید کننده، بر اساس ارز مرجع با شرکت ها قرارداد بسته ام، حالا در ماه مرداد هستم و گروه کالای من عوض شده و دیگر ارز مرجع به من تعلق نمی گیرد! حالا من با دلار 2هزار تومانی چطور به قرارداد قبلی که بر پایه قانون قبلی منعقد شده است عمل کنم؟ کجای این حمایت از تولید کننده است؟! حالا هزینه تولید دو برابر شد، تولید کننده چکار کند؟

 

چه اتفاقی با عدم تخصیص ارز مرجع برای واردات مواد اولیه تولید کنندگان خواهد افتاد؟

طرف خارجی می گوید تمام پول را به من حواله کن. من که نمی توانم از داخل ایران آنرا حواله کنم، چون سیستم بانکی ما هم تحریم شده است. پس باید از طریق صرافی اقدام کنم. یک ریسک من پول نقدی است که از طریق صرافی به یک کشور ثالث می دهم و بعد باید منتظر بمانیم که آیا فروشنده، جنس را به ما خواهد فرستاد یا نه؟!! اگر می فرستد آیا همان نمونه ای است که مورد تایید قرار گرفته است؟ چون با گشایش اعتبار ال سی شرکت بازرسی همه چیز را تحت کنترل می داشت و به این حد ریسک نداشتیم.

 

یعنی پس از ارسال پول از سوی ما، هیچ تضمینی برای انجام تعهدات طرف خارجی وجود ندارد؟

نه خیر! بعد از پرداخت شدن پول از سوی ما همه چیز دست طرف خارجی است، خدا شاهد است از کشور چین اجناسی را وارد کردیم، ولی جنسی که در ایران تحویل گرفتیم اجناس بنجل و غیر قابل استفاده بود! یعنی مغایر با نمونه اولیه و فاقد هر گونه ارزشی بود. از طرف دیگر پول هم قبلا پرداخت شده بود، مستنداتش هم موجود است. این سرنوشت تولیدکننده ماست که دچار چنین ریسک هایی شده است.

اما با تمام این مشکلات درخواست ما از دولت و مجلس این است که در این شرایط بحرانی بیشتر با اتاق بازرگانی و بخش خصوصی تعامل داشته باشند تا بتوانیم این دوره را هم با سر بلندی طی کنیم. خیلی راحت می توانیم همه این مشکلات را با همفکری و همدلی حل کنیم. ما باید به همدیگر در این شرایط کمک کنیم.

ببینید اینکه بانکی با 120 درصد برای شما گشایش اعتبار کند، یعنی اینکه تمام نقدینگی تولید کننده را در جیب خودش حبس می کند. اسم این کار را چه بگذاریم؟ بگوییم بانک های خصوصی که می بینند بانک های دولتی در تحریم هستند نهایت سوءاستفاده را از این شرایط می کنند؟

 

همه بانک های خصوصی اینگونه عمل می کنند؟

بله همه! همه شان. بروید از بولتن بورس اطلاعات بگیرید که سود فقط بانک پاسارگاد در سال 90 چقدر بوده است؟ من می گویم 840 میلیارد تومان و این به معنای عدم تعادل بین بازار سرمایه و بازار مالی است. چگونه شده است که  درآمد یک بانک خصوصی از مجموع درآمد صنایع کل یک استان صنعتی بیشتر می شود؟

 

پیامد این عدم تعادل چیست؟

همانی که در اقتصاد اروپا و آمریکا اتفاق افتاد. نتیجه این است که تولیدکننده از سوی بانک ها دوشیده می شود و بانک به سهامداران خود سوددهی کاذب را گزارش می دهد اما در نهایت تولیدکننده نخواهد توانست اصل پول بانک را برگرداند. هرگاه تعادل این دو بازار به هم بخورد یعنی یک طرف سود کند و طرف دیگر ضرر بدهد، آخرش فاجعه اقتصادی خواهد بود. باید این رابطه برد-برد باشد و این یعنی اقتصاد شکوفا و در حال رشد.

 

لطفا این موضوع را بیشتر توضیح دهید. حالا کفه ترازو به نفع بازار مالی است نه؟

بله همینطور است. می پرسید چرا؟ ببینید چه اتفاقی افتاده است، تولید کننده هر روز لاغرتر می شود و بانک ها هر روز چاق تر می شوند. بروید ببینید کل درآمد مثلا استان آذربایجان شرقی چقدر بوده و کل در آمد بانک ها چقدر بوده است؟ اگر این دو عدد را کنار هم بگذارید کاملا مشخص خواهد شد که وضعیت از چه قرار است. این عدم تعادل در آینده مشکلات زیادی درست خواهد کرد، بانک ها هم زیاد خوشحال نباشند؛ این سود برای آنها هم باقی نخواهد ماند!

 

با این شرایط، وضع صادرات چگونه است؟

وقتی تولیدکننده نمی تواند به تعهد داخلی خود عمل کند، چطور بتواند صادرات داشته باشد؟ اما افزایش نرخ ارز به نفع صادرات و به ضرر واردات است و این مشخص است. طبیعی است که صادرات در این شرایط می تواند رشد کند به شرط اینکه مشکلاتی که عرض کردم حل شود.

 

با شرایطی که به وجود آمده، فکر نمی کنید اقتصاد ایران به سمت فروپاشی برود؟

اجازه بدهید هیچ گاه اینگونه فکر نکنیم. به خاطر اینکه در این مملکت همه ما دل امیدواری داریم. من انتقاد می کنم برای چه؟ بخاطر اینکه آینده بهتری داشته باشیم. اما اقتصاد ایران قوی تر از آن است که این مشکلات آنرا به سوی فروپاشی و مشکلات اساسی ببرد. اما حیف است در مملکتی این همه امکانات و توان و ثروت وجود داشته باشد اما خودمان با سیاست های سلیقه ای به جای اجرای قانون، اقتصادمان را به سوی ضعف ببریم. من با کلمه فروپاشی موافق نیستم. اقتصاد ما با هشت سال جنگ تمام عیار به حیاتش ادامه داد و با این تحریم ها هم فرو نمی پاشد. موضع تحریم هم دست ما نیست و در حوزه تصمیم گیری مقامات عالی کشور است. ما به آن حوزه وارد نمی شویم، کار ما این است که تحریمی وجود دارد و ما چگونه می توانیم در این شرایط تولید و اقتصاد مان را اداره کنیم. باید با همراهی و همدلی تمام سازمان های خصوصی و دولتی و مجلس از این شرایط گذر کنیم.

ببینید، قانون داخلی ما را که شورای امنیت تصویب نمی کند! دست خودمان است و باید با اصلاح آنها و تسهیل قوانین جاری به تولید کنندگان کمک کنیم. قوانین بانک ها را خودمان تعیین می کنیم، برای به تعویق انداختن طرح کدینگ کردن کالاها در سازمان استاندارد که نباید از سازمان ملل اجازه بگیریم. اینها که دست خودمان است، چرا اصلاح نمی کنیم؟

 

آقای محمدزاده، پس من از سخنان شما اینگونه نتیجه گیری می کنم که ما در شرایط عادی قرار نداریم  و می توان گفت در شرایط فوق العاده قرار گرفته ایم پس باید قوانین ما هم مطابق شرایط فوق العاده وضع شود.

بله خیلی ساده! من به این شرایط فوق العاده، شرایط تحریم گفتم.

 

اما مثل اینکه کسی زورش به بانک ها نمی رسد!

چرا! همه بانک ها تابع بانک مرکزی هستند. اگر وزرای اقتصادی و بانک مرکزی، اتاق بازرگانی را نه به صورت سوری و جلسه ای بلکه بصورت واقعی شریک خود بدانند و تصمیماتی که لازم است برای دوره گذر از تحریم اتخاذ شود، واقعا با مشارکت اتاق بازرگانی باشد، نمی گویم معجزه اتفاق خواهد افتاد ولی مطمئنم نتیجه چنین مشارکتی بهتر از شرایط فعلی خواهد بود و راه حل ها هم آنجاست.

 

 

اکنون از طرف دولت و بانک مرکزی چقدر به نقطه نظرات اتاق بازرگانی توجه می شود؟

همین قدر که نتیجه آن را می بینید!! در همه جای دنیا NGOهایی مثل اتاق بازرگانی، صنعت و معدن و انجمن کارفرمایان و کارگران را به وسط گود اقتصادی می آورند و از آنها کمک می خواهند و چاره جویی می کنند و نتیجه را واقعا اجرا می کنند.

مثلا ما چند بار باید یک کار را تجربه کنیم که برای خانه ای خالی مالیات بگذاریم و بعد آنرا لغو کنیم؟ چقدر آزمون خطا؟ هر بار مجلس عوض می شود باید دوباره این روال را آغاز کنیم؟ چرا یکبار از اهل فن نمی پرسیم که این کاری که می خواهیم انجام دهیم به نفع مان است یا به ضررمان؟ اصلا فرض کنید امروز قانونی تصویب شود که هر چه خانه خالی است به مردم بدهیم و در آن ساکن شوند. ممکن است امروز خوب باشد و تشویق شویم اما فردا دیگر هیچ کس در مسکن سرمایه گذاری نمی کند، نه خانه خالی پیدا می شود نه می شود خانه خالی پیدا کرد تا از آن مالیات گرفت! اما خانه ای هم برای فروختن پیدا نمی شود. اصلا در دنیا یک نُرم جهانی وجود دارد که باید 2 درصد خانه ها خالی باشد. چرا؟ اگر خالی نباشد چطور جابجایی ها انجام شود؟

منظورم از این مثال آن است که باید آزمون و خطاها را کنار بگذاریم. گفتن این حرف به مردم که خانه نخرید که ارزان خواهد شد(!) از سوی رئیس کمسیون اقتصادی مجلس اصلا درست نیست. شما دو دوره است که رئیس کمسیون هستید و نباید چنین حرفی بزنید. اگر شما با اهل فن و اتاق بازرگانی 20 دقیقه مشورت می کردید این حرف را نمی زدید. چطور ممکن است خانه 50 درصد در دوره کوتاه ارزان تر شود؟ در حالی که همه چیز روز به روز گرانتر می شود.

 

جالب است که یکی از مسئولان هم چند روز پیش وعده داده بود در ماه آینده همه گرانی ها مهار خواهد شد!

مشکل همینجاست! واقعا متاسفم، وقتی که پارلمان بخش خصوصی با 280 منتخب وجود دارد چرا باید با این افراد مشورت انجام نگیرد و به نظرات اتاق بازرگانی بهایی داده نشود؟ تا حالا چند جلسه برای هم اندیشی و شنیدن نظرات آنها تشکیل شده است؟ برادر من! در زمان بحران شش ماه شش ماه جلسه نمی گذارند! باید هر روز چنین جلساتی برگزار شود، اگر از دولتی ها بپرسید، این دو جلسه را هم برای خوراک خبری خودشان تشکیل داده اند تا پاسخی برای خبرنگاران داشته باشند. اگر کمی هم زیاد فشار بیاورید خواهند گفت مشورت هم کرده ایم، اما نتیجه ای نداشته است! تنها مشورت نتیجه نمی دهد باید نتایج گفتگوها را عملی کنید.

 

من فکر می کنم مدیریت موجود در این میان مشکل اساسی دارد! عدم توجه به نکته نظرات کارشناسان، دانشگاهیان و صنعتگران مشکلات موجود را حادتر خواهد کرد. به نظر شما تغییر در مدیریت های فعلی می تواند موثر باشد؟

با توجه به مدت کمی که از دولت مانده، از هر گونه تغییر مدیریتی متضرر خواهیم شد. فقط باید نگرش ها اصلاح شود و فقط باید استدعا داشته باشیم که آقایان به شرایط تحریم بیشتر توجه داشته باشند.

 

با وجود همه تحریم های داخلی و خارجی باز هم تولید به حیات خود ادامه می دهد؟

بله! ما باز هم امیدواریم. ببینید 1400 سال پیش پیامبر ما فرموده اند که امیدواری جزو عبادات است؛ خیلی جمله عمیقی است این جمله. تمام مشکلات دنیا از این است که امید در دلها جای خود را به افسردگی داده است. ما در هر حال امیدواریم و در هر حال با تمام قدرتمان تلاش کرده و خواهیم کرد و این حرف ها هم به خاطر این است که امروز  بهتر از دیروز باشیم. هنوز که هنوز است صنعت ما پا برجاست و هنوز هم 500 هزار نفر در بنگاه های اقتصادی آذربایجان شرقی کار می کنند. اما می گوییم به گفته های ما عمل کنید تا شرایط بهتر از این بشود.

کارخانه هایی هم هستند که از شرایط فعلی آسیب دیده اند و یا در حال آسیب پذیری هستند. نمی شود در مملکتی تحریم باشد و سوبسیدها به یکباره حذف شوند، اما هیچ کارخانه ای آسیب نبیند. نمی شود در کشوری جنگ اتفاق بیافتد و کسی کشته نشود. ما می گوییم به بخش خصوصی توجه کنید و مجلس و دولت با بخش خصوصی کمال همکاری را داشته باشد تا این تلفات کمتر شود.

 

متاسفانه با این شرایط اجناس بنجل چینی باز هم به وفور در بازار یافت می شوند.

می دانید؟ نمی توان دور مملکت دیوار کشیده و از واردات جلوگیری کرد. من به این کار اعتقاد ندارم. ما باید واردات هم داشته باشیم اما واردات چیزی که تولید آن در کشور انجام نمی گیرد. اما واردات چیزی که در داخل بهترین نوع آن تولید می شود قطعا درست نیست. ولی اگر در جایی کمبودی هست باید با واردات جبران شود.

 

بگذارید سوال آخرم این باشد؛ زمانی نه چندان دور تبریز بزرگترین مرکز تجارت و صنعت ایران بود، حالا هم هست اما این جایگاهش را تنزل یافته می بیند. به نظر شما علاوه بر مشکلات جاری که گریبانگیر همه است چه مشکلات دیگری باعث افت جایگاه ما در تجارت و تولید ایران شده است؟

به عنوان فردی که عمرش را در این راه گذرانده است، می گویم این مسئله در دو بخش قابل بررسی است: سرمایه گذاری دولتی و سرمایه گذاری بخش خصوصی. سرمایه گذاری دولت در بخش صنعت آذربایجان طی زمان بعد از انقلاب نسبت به سایر نقاط کشور کم است. شاید دلیلش هم این باشد که قبل از انقلاب سرمایه گذاری در اینجا بیشتر بوده است؛ مثل ماشین سازی و تراکتورسازی و... در سایر استان ها به غیر از تهران ، اصفهان و خراسان این سرمایه گذاری کم بوده است. اما ورود بخش خصوصی در تبریز به بخش صنعت فوق العاده قدرتمند و تاثیر گذار بوده است. تبریز پایلوت صنایع غدایی خاورمیانه است و این مهم به مدد سرمایه گذاری بخش خصوصی بدست آمده است. حالا یکی از دغدغه های شهرک های صنعتی ما تامین زمین مورد نیاز صنایع است.

 

اما از طرفی دیگر مهاجرت هم زیاد شده است؟

من آنرا هم به فال نیک می گیرم، اصلا مهاجرت که چیز بدی نیست. ژاپنی ها و ترکیه ها مدیون مهاجرت هایی هستند که به امریکا و کشورهای صنعتی داشته اند. در عین اینکه سرمایه گذاری هم چیز بدی نیست. مثلا ما در افغانستان سرمایه گذاری می کنیم و سودش را به اینجا می آوریم. مگر این چیز بدی است؟ در تمام دنیا هم ما به هر جایی رفتیم کار جدیدی یاد گرفته ایم. وقتی می بینیم بخش مهمی از اقتصاد ایران در دست آذربایجانی ها است در سایه همین مهاجرت هاست. صنعت پوشاک در دست شبستری ها  و مواد غذایی در دست دریانی ها است. اصلا ما با مهاجرت توسعه یافته ایم. اما اینکه کسی در اثر بیکاری از شهر و دیارش به اجبار مهاجرت کند، این خوب نیست. ما باید برای او کار فراهم کنیم تا راهی جای دیگری نشود.

 

آقای مهندس محمدزاده، متشکریم از فرصتی که برای ما ایجاد کردید.

 

.....................

گفتگو از محمد سهرابی

عکس از فروغ محمدزاده

nasrnews.ir

 

جمعه بیستم 5 1391 10:36 بعد از ظهر
X