معرفی وبلاگ
سلام:بازدیدکننده گرامی برای حمایت ازتولیدات داخلی حتی الامکان ازخریداجناس خارجی پرهیزکنیددراین وبلاگ سعی می شودراه کارهای مناسب برای تقویت نیروی تولیدی این مرزوبوم ارائه گرددایده های شماعزیزان راجهت به قدرت رسیدن تولیدات وطن پذیراهستیم دریغ نفرمایید باتشکرمدیروبلاگ
دسته
توليد ايراني-افتخار جهاني
آموزش طراحي قالب براي تبيان
حمايت ازاقتصاد،كاروتوليدملي
ديكشنري آنلاين
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 411534
تعداد نوشته ها : 684
تعداد نظرات : 43
 حمايت از توليد ملي  حمايت از توليد ملي

ما می توانیم


ذائقه ایرانی ، کالای ایرانی


تولید ملی
Rss
طراح قالب
GraphistThem273

كنترل ريسك بازرگاني، يك چالش است، زيرا هيچ سند تجاري اي وجود ندارد كه نتوان آن را به آساني با چايگرهاي ليزري، ماشين هاي كپي رنگي و اسكنرها به صورت تقلبي درست كرد. ضوابطي كه بر مبادلات تجاري حاكم هستند، بانك ها را ملزم به بررسي اصالت اسناد مي كنند، اما طرح هاي متقلبانه كه به ميليون ها دلار و گاه به صدها ميليون دلار سرمي زنند، آنچنان جدي هستند كه مي توانند زيان هاي هنگفتي را به بانك ها تحميل كنند.

بديهي است كه اين موضوع، بانك ها را با مشكلات خاصي روبرو مي سازد. در واقع از طرفي، عملي نيست كه همه اسناد را احراز اصليت نمود و از طرف ديگر، اگر بانك ها سهواً به معاملات تقلبي كشيده شوند، نه فقط گرفتار ريسك اساسي مالي مي شوند، بلكه از لحاظ هزينه هاي زمان و مديريت هم سرمايه گذاري نامتناسبي را انجام داده اند. علاوه بر اين، اگر اين گونه مبادلات با ضوابط ضدپول شويي برخورد كند، نه فقط بانك تحت بازرسي جنايي قرار مي گيرد، بلكه با جرايم تنبيهي و از دست دادن شهرت نيز مواجه مي شود.

محققاً قسمت اعظم منابعي كه نظام بانكي در نتيجه ضوابط مربوط به پولشويي به دست آورده است، از مجرمان اصلي بازيابي نشده، بلكه ناشي از جرايمي است كه بانك هايي كه در جريان مبادله اين وجوه بوده اند، پرداخت كرده اند.

اين مقاله بعضي از ريسك هايي را كه بانك ها با آن مواجه مي شوند، براساس تجربيات اداره دريانوردي بين المللي (IMB) اتاق بازرگاني بين المللي (ICC) مشخص مي كند و برداشتن گام هايي به سوي رويكردي جامع براي مديريت ريسك را پيشنهاد مي دهد.

● ريسك ها


کنترل ریسک بازرگانی، یک چالش است، زیرا هیچ سند تجاری ای وجود ندارد که نتوان آن را به آسانی با چایگرهای لیزری، ماشین های کپی رنگی و اسکنرها به صورت تقلبی درست کرد. ضوابطی که بر مبادلات تجاری حاکم هستند، بانک ها را ملزم به بررسی اصالت اسناد می کنند، اما طرح های متقلبانه که به میلیون ها دلار و گاه به صدها میلیون دلار سرمی زنند، آنچنان جدی هستند که می توانند زیان های هنگفتی را به بانک ها تحمیل کنند.

بدیهی است که این موضوع، بانک ها را با مشکلات خاصی روبرو می سازد. در واقع از طرفی، عملی نیست که همه اسناد را احراز اصلیت نمود و از طرف دیگر، اگر بانک ها سهواً به معاملات تقلبی کشیده شوند، نه فقط گرفتار ریسک اساسی مالی می شوند، بلکه از لحاظ هزینه های زمان و مدیریت هم سرمایه گذاری نامتناسبی را انجام داده اند. علاوه بر این، اگر این گونه مبادلات با ضوابط ضدپول شویی برخورد کند، نه فقط بانک تحت بازرسی جنایی قرار می گیرد، بلکه با جرایم تنبیهی و از دست دادن شهرت نیز مواجه می شود.

محققاً قسمت اعظم منابعی که نظام بانکی در نتیجه ضوابط مربوط به پولشویی به دست آورده است، از مجرمان اصلی بازیابی نشده، بلکه ناشی از جرایمی است که بانک هایی که در جریان مبادله این وجوه بوده اند، پرداخت کرده اند.

این مقاله بعضی از ریسک هایی را که بانک ها با آن مواجه می شوند، براساس تجربیات اداره دریانوردی بین المللی (IMB) اتاق بازرگانی بین المللی (ICC) مشخص می کند و برداشتن گام هایی به سوی رویکردی جامع برای مدیریت ریسک را پیشنهاد می دهد.

● ریسک ها

کلاهبرداری سنتی در مبادلات تجاری، در واقع، کلاهبرداری فروشندگان از خریداران است. معمولاً فروشنده، تحت اعتبار اسنادی، تقلبی را به بانک ارایه می دهد و وجه آن را دریافت می کند و دست خریدار تیره بخت هم اسنادی بی ارزش باقی می ماند. به عنوان نمونه، اخیراً یک گروه اروپایی پیشنهاد فروش مقادیر زیادی شکر به عراق داد، اما چون خریدار نتوانستند از منابع معمول مأخذ اصلی شکر را پیدا کنند، بنابراین، یک واسطه پرتقالی، پیشنهاد عرضه شکر برزیل را به عنوان قسمتی از یک قرارداد 500،000 تنی مطرح کرد.

حتی بهتر از این، قیمت پیشنهاد حدود 60 دلار بود که زیر قیمت بازار است. مشابه همین موارد، به یک گروه خاورمیانه ای پیشنهاد عرضه 500،000 تن شکر برزیل برای عرضه به عراق شد. در این مورد، اسناد عرضه شده قابل قبول بودند، فقط قیمت پیشنهادی 90 دلار پایین تر از قیمت CIF شکر برای عراق بود، و همین امر نشان می داد که جریانات خاصی وجود دارد.

یک کمپانی هنگ کنگی هم به یک واسطه مشهور آسیای شرقی، پیشنهاد فروش اوره از اکراین داد و برای جلب اطمینان مشتری، به محموله های قبلی خود اشاره نمود. این معامله ظاهراً عملی به نظر می رسید، اما واسطه معامله به دلیل قیمت پیشنهادی اوره که به طور قابل ملاحظه ای زیر قیمت بازار بود، مشکوک شد و تصمیم به تحقیق در مورد پیشنهاد گرفت. کنترل هایی که توسط اداره دریانوردی بین المللی (IMB) صورت گرفت، نشان داد که معاملات و محموله هایی که به آنها اشاره شده بود، هرگز وجود نداشته اند، یعنی به وضوح فروش اوره کاملاً غیر واقعی بوده است.

فروشندگان تقلبی با وب سایت های بسیار چشمگیری در اینترنت حضور دارند و به معاملات قبلی خود و به رضایت مشتریان قبلی و طرح های تأمین مالی تخیلی برای کمک به خریداران اشاره می کنند، بنابراین، باید نسبت به اطلاعاتی که در اینترنت هست، محتاط بود. اما باعث تعجب است که بسیاری از بازرگانان در گرما گرم عقد یک معامله بالقوه سودآور، احتیاطی را که لازمه معامله ای با حجم زیاد است، از یاد می برند و این امر هم ناشی از مهارت متقلبان حرفه ای در قانع کردن خریداران است.

● نتایج

این نوع معاملات، عواقب فاجعه آمیزی برای خریدار غیر دقیق دارند. به عبارت دیگر، این خریدار ممکنست پولی را که برای ضمانت حسن انجام کار گذاشته است، از دست بدهد، و اگر هم معامله با استفاده از اعتبار اسنادی انجام شده باشد، ممکنست ارزش محموله را از دست بدهد. بدیهی است که این زیان ها ممکنست کمپانی های کوچک و متوسط را از کار ساقط کنند.

این نوع مبادلات برای بانک ها هم عواقبی دارند. به عبارت دیگر، تأمین مالی معامله ای که به نتیجه نرسد، موجب اتلاف وقت و کوشش مدیریت بانک است. عدم انجام تعهد مشتری هم بازگشت مبالغی را که به عنوان پیش پرداخت تحت اعتبار اسنادی پرداخت شده است، به خطر می اندازد. علاوه بر این، هنگامی که خریداران و فروشندگان با هم برخورد پیدا می کنند، با نک ها در معرض خطر بیشتری قرار می گیرند. از سوی دیگر، طبیعت متقلبانه این گونه معاملات ممکنست برای سال ها پنهان بماند و در طول این مدت، بانک در حالی که خیال می کند معامله اش واقعی است، ممکنست به آسانی تسهیلات زیادی را برای این معامله اعطاء نماید و همین امر بانک را در معرض خطر قرار می دهد.

● یک مورد اخیر

اخیراً از اداره دریانوردی بین المللی اتاق بازرگانی بین المللی خواسته شد که بارنامه ای را در ارتباط با محموله بارگیری شده از چین به شمال آفریقا، تأیید کند، اما هیچ کشتی ای با اسمی که در برنامه ذکر شده بود، پیدا نشد. تحقیقات بعدی نشان داد که اسناد تقلبی هستند و محموله ای که در اسناد ذکر شده بو، هرگز بارگیری نشده است. بسیار غیر معقول است که در حوزه تخصی حمل و نقل، جایی که انتظار می رود دو طرف قضیه یکدیگر را بشناسند، چنین اسناد تقلبی ای یافت شود. هفته ها بعد، همان واسطه که در دبی مستقر است، اسناد حملی را برای حمل بیش از 100 ماشین در کانتینری از آمریکا به همان کشور آفریقای شمالی صادر کرد. اما کنترل های اداره دریانوردی بین المللی تأیید کرد که بارگیری تقلبی بوده و بسیاری از شماره های کانتینرها اصلاً ربطی به کانتینرهای موجود نداشته است.

از نظر بانک هم بسیار آزاردهنده است که مشتری ای با سوابق خوب، در چنین معامله متقلبانه ای که ارزش بالا دارد، درگیر شود. در این حال، دو امکان وجود دارد: اول اینکه، مشتری بانک ادعا ند که اطلاعی از تقلبی بودن اسناد نداشته و خود او نیز قربانی چرخه تقلب شده است. در چنین حالتی، قضاوت او برای انتخاب طرف های تجاری اش مورد سؤال قرار می گیرد. اعتماد کورکورانه به قضاوت مشتری هم ممکنست بانک را با فرار سرمایه یا سایر تخلفات نسبت به مقررات بانک مرکزی روبرو نماید.

بنابراین، مشتری باید از دقت کافی بانک که منجر به کشف تقلب قبل از پرداخت پول از طرف او بشود، قدردانی کند؛ ثانیاً امکان دارد که مشتری با اطمینان از اعتماد بانک به او، اسنادی را که به تقلبی بودن آنها آگاهی داشته، به بانک ارایه دهد و خودش هم یکی از طرف های کلاهبرداری علیه بانک باشد. در این شرایط هم تنها کنترل اسناد حمل است که تقلبی بودن آنها را مشخص نموده و بانک را متوجه موضوع می کند.

● برخورد

تجار برای این گونه برخوردها چه منطق اقتصادی ای دارند؟ یکی از امکانات اینست که بازرگان منابعی را با قیمت پایین از بانک دریافت می کند و می تواند آن را در بازار غیر رسمی با نرخ هایی بسیار بالاتر وام دهد. این امر معمولاً در کشورهایی که پول تحت فشار است، اتفاق می افتد، مثلاً در روسیه نرخ بهره دلار در اقتصاد زیرزمینی در ماه هایی که منجر به بحران بانکی 1998 شد، حدود 30 درصد بود. شایان ذکر است که در سال های اخیر در ایران نیز پول ملی تحت فشار بوده است.

آربیتراژ بین پول ها هم می تواند منافع زیادی را برای تجار به بار آورد، اما از آنجا که این اتفاق در بازار غیر رسمی می افتد، ریسک های زیادی دارد. قطعاً بانک ها اگر بدانند که این گونه منابع آنها در نهایت امر چگونه مورد استفاده قرار می گیرند، با اعطای تسهیلات موافقت نمی کنند.

حال این پرسش قابل طرح است که اگر منابع بانک ها همراه با نرخ سودش بازپرداخت شود، چرا بانک ها باید نگران این گونه تخلفات و تقلبات باشند؟ پاسخ اینست که تأمین منابع مالی تجارت ممکنست به عنوان پوششی برای بسیاری از مبادلات غیرقانونی، شامل پولشویی باشد و اگر بانک ها اجازه بدهند که با منابع آنها این کارها انجام شود، ممکنست که با مسوولیت های مدنی و جزایی مواجه شوند.

● بازل دو

با توجه به اجرایی شدن ضوابط بازل دو، همه بانک هایی که تأمین مالی تجاری می کنند، بایستی پروسه های کنترلی خودشان را بازنگری نمایند. یادآوری می کند که ضوابط کفایت سرمایه بازل دو در اول ژانویه 2007 در اروپای متحد به مورد اجرا گذاشته شد.

شایان ذکر است که وام دادن به کمپانی هایی که بیشتر در بخش های کالا و بازرگانی هستند، ریسک بالاتری نسبت به شرکت هایی دارد که توسط مؤسساتی مثل Standard and poor's یا Moody's رتبه بندی شده اند. به علاوه، هزینه سرمایه ای مقرراتی (Regulatory Capital) برای تأمین مالی بازرگانی در ای موارد بالاتر است.

علاوه بر این، در شرکت های رتبه بندی شده، هزینه احتمالی عدم پرداخت Loss Given بسیاری از موارد نزدیک به صددرصد است. کاهش این نوع ریسک می تواند منجر به افزایش میزان گردش مجاز تحت ضوابط بالا دو بشود. آنچه لازم است، برقراری رویه های سیستماتیک به نحوی است که ریسک تقلب و کلاهبرداری بهتر ارزیابی شود و ریسک عدم پرداخت / کلاهبرداری تقلیل یابد. هیچ بانکی که پرتفوی قابل توجهی در تأمین منابع مالی بازرگانی دارد، نمی تواند این راه حل ها را نادیده بگیرد.

● رویکرد جامع

از آنجا که بانک ها نمی توانند هر معامله ای را بررسی ماهوی نمایند، لذا راه حل ثانوی، همانا رویکرد جامع مبتنی بر ریسک است. این رویکرد، حاوی برقراری سیستم قدرتمندی است که نمی گذارد کلاهبرداران، مبادلات مشکوک را به بانک ها بیاورند. اگر حتی در این شرایط بانک قربانی طرح های متقلبانه بشود، باز هم وجود آن سیستم قدرتمند، دفاع موثری در مقابل اتهام قصور و بی ملاحظگی بانک است.

بسیاری از بانک ها، در این ارتباط نرم افزارهایی را به کار می گیرند که براساس معیارهای آن نرم افزار فعالیت مشتری تصویربرداری شده و هر انحرافی از معیارها منجر به بررسی توسط تیم حسابرسی می شود. اگرچه ممکنست که انحراف کاملاً مشروع باشد، ولی با این وصف، تعیین نوع فعالیت مشتری ممکنست این نتیجه را به بار آورد که بانک خود را از عملیاتی که مایل به شرکت در آن نیست، کنار بکشد.

این نوع اقدامات پیشگیرانه جدید نیستند، بلکه شرکت های صادرکننده کارت های اعتباری سال هاست که این روش را به طور موفقیت آمیزی به کار برده اند و هشدارهای با ارزشی را در مود نحوه هزینه کردن مشتریان خود به دست آورده اند.

بدیهی است که به تدریج کلاهبرداران روش های پیچیده تری را به کار می برند. بنابراین، بسیار اهمیت دارد که بانک ها پاسخ های استراتژیکی را که بتواند با انواع جدید ریسک مقابله کند، طراحی نمایند. یکی از این روش ها، ممکنست کنترل دقیق به صورت نمونه گیری از یک معامله باشد. اینها طرح هایی هستند که نه برای جلویگری از یک کلاهبرداری، بلکه برای تشخیص طرح های بلندمدت کلاهبرداری مشتری تنظیم می شوند. پارامترهای کنترلی معاملات، باید به دقت طراحی شوند و گاه به گاه بدون اعلام قبلی تغییر یابند. اگر پارامترها طی زمان بدون تغییر باقی بمانند، کلاهبرداران نقشه های خودشان را طوری تنظیم می کنند که از موانع عبور نمایند. بررسی نمونه ای و روان مبادلات، کلاهبرداران را ـ به خصوص آنهایی را که طرح های متقلبانه بلند مدت دارند ـ نگران می سازد و آنان را به طرف حمله به سیستم های قابل پیش بینی روانه می نماید.

در حال حاضر، بعضی از بانک های عضو اداره دریانوردی بین المللی اتاق بازرگانی بین المللی رویکرد مصممانه ای را برای بازداشتن کلاهبرداران اتخاذ کرده اند. این بانک ها در ابتدای آغاز فعالیت یک مشتری، به او اطلاع می دهند که سیاست بانک این است که اسناد ارایه شده برای پراداخت را با اداره دریانوردی بین الملی کنترل می کند. بانک ها به اداره دریانوردی بین المللی اطلاع داده اند که این اقدام اثر معجزه آسایی بر معاملات مشکوک داشته است، زیرا مشتریان مشکوک به آرامی فعالت خود را به بانک هایی که امور را آسانتر می گیرند، انتقال می دهند. سیستم اداره دریانوردی بین المللی فیلتر موثری است که خدمات بانک را در اختیار مشتریانی که کسب و کاری مشروع دارند، قرار می دهد.

سرانجام، مبارزه با کلاهبرداری، مانند سایر فعالیت های بازار، نیاز به هوشمندی دارد. کلاهبرداران و پولشویان به سرعت یاد می گیرند که کدام بانک آسیب پذیر است و نفوذ به کدامیک مشکلتر است. بانک هایی که آسیب پذیرتر به نظر می رسند، ممکنست با هجوم مشتریان و معاملات نامطلوب مواجه شوند. البته آغاز دلچسب این عملیات ممکن است انعکاس خوبی در صورت حساب های بانک داشته باشد، ولی به زودی بانک باید با نتایج نامطلوب این گونه مشتریان و مبادلات روبرو شود.


نویسنده پ ک موکوندان ترجمه فریده تذهیبی
ماهنامه بانک و اقتصاد
شنبه چهارم 6 1391 4:6 بعد از ظهر
X