معرفی وبلاگ
سلام:بازدیدکننده گرامی برای حمایت ازتولیدات داخلی حتی الامکان ازخریداجناس خارجی پرهیزکنیددراین وبلاگ سعی می شودراه کارهای مناسب برای تقویت نیروی تولیدی این مرزوبوم ارائه گرددایده های شماعزیزان راجهت به قدرت رسیدن تولیدات وطن پذیراهستیم دریغ نفرمایید باتشکرمدیروبلاگ
دسته
توليد ايراني-افتخار جهاني
آموزش طراحي قالب براي تبيان
حمايت ازاقتصاد،كاروتوليدملي
ديكشنري آنلاين
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 404814
تعداد نوشته ها : 684
تعداد نظرات : 43
 حمايت از توليد ملي  حمايت از توليد ملي

ما می توانیم


ذائقه ایرانی ، کالای ایرانی


تولید ملی
Rss
طراح قالب
GraphistThem273

در ادبيات توسعه اقتصادي، بخش كشاورزي را در مراحل اوليه توسعه، تامين كننده سرمايه و نيروي انساني براي شكل گيري صنعت مي دانند و به صورت طبيعي بخش صنعت پيوندهاي پسين و پيشين با بخش كشاورزي برقرار مي كند. يعني كشاورزي در پيوند پيشين با صنعت (Backward Linkage) ماشين آلات مورد نياز را دريافت مي كند و در پيوند پسين (Forward Linkage) محصولات توليدي خود را به صورت مواداوليه در اختيار صنايع بسته بندي، تبديل مواد به محصول و ... قرار مي دهد.


در ادبیات توسعه اقتصادی، بخش کشاورزی را در مراحل اولیه توسعه، تامین کننده سرمایه و نیروی انسانی برای شکل گیری صنعت می دانند و به صورت طبیعی بخش صنعت پیوندهای پسین و پیشین با بخش کشاورزی برقرار می کند. یعنی کشاورزی در پیوند پیشین با صنعت (Backward Linkage) ماشین آلات مورد نیاز را دریافت می کند و در پیوند پسین (Forward Linkage) محصولات تولیدی خود را به صورت مواداولیه در اختیار صنایع بسته بندی، تبدیل مواد به محصول و ... قرار می دهد.

هرچه بخش کشاورزی در کشوری گسترده تر باشد، رابطه های فوق بین صنعت و کشاورزی بیشتر می شود و در نتیجه این دو بخش با یکدیگر رشد می کنند و با بهره گیری از پتانسیل های کشور هر دو بخش از رفاهی متعادل برخوردار می شوند. ولی کشور ما به رغم آنکه 50 میلیون هکتار زمین قابل کشت دارد و دارای متنوع ترین آب وهوا برای کشت های متفاوت در فصول مختلف است، بخش کشاورزی متناسب با صنعت رشد نکرده است. در دهه 1350 شمسی که درآمدهای نفت امکان سرمایه گذاری گسترده در کشور را فراهم آورد، تحت تاثیر نگاه نادرست به پتانسیل های توسعه در ایران، و البته جاه طلبی های آن دوران صنعت راهی به جز تقویت بخش کشاورزی را در پیش گرفت و به تعبیر بانک جهانی، صنایع سنگین، سرمایه بر و عموما دولتی در کشور به وجود آمد که از نظر نویسنده یادداشت هر سه خصیصه با طبیعت جغرافیایی-اقتصادی ایران و پتانسیل های آن ناسازگار بوده است و در نتیجه پیوند منطقی بین صنعت و کشاورزی در کشور به وجود نیامده است.

در این وادی، صنایعی در دهه 1350در کشور شکل گرفت که وابسته به مواداولیه و ماشین آلات وارداتی بود، به جای آنکه بیشتر متکی بر منابع داخلی به خصوص مواداولیه کشاورزی باشد. در مقابل بخش کشاورزی مسوول تامین موادغذایی جامعه به خصوص جامعه شهری آن هم به قیمت ارزان شد.

جدایی دو فرآیند رشد صنعت و کشاورزی در کشور، موجب شد تا کشاورزی رو به فقر رود و صنعت راه رشد خود را در پناه حمایت های دولت در پیش گیرد. ارزش افزوده صنعت، صنایع بخش دولتی را شکل داد که عموما حسابرسی شفاف نداشته اند (منظور آن گونه حسابرسی است که وضعیت مالی آنان را بدون استفاده از سوبسیدها نشان دهد) و بنابراین با اتکا به حمایت های مالی و تعرفه ای و .... بقای خود را با ارتزاق از ثروت نفت استمرار بخشیدند.

بخش کشاورزی به عنوان مسوول تامین موادغذایی جمعیت عموما ساکن در شهر، آن هم به قیمت ارزان مجبور گردید با ارزش افزوده بسیار محدود خو کند و به تدریج سرمایه خود را - سرمایه فیزیکی و نیروی انسانی -، مستهلک نماید و نتیجه این فرآیند، پس از حدود چهل سال، فقر بخش کشاورزی است و روند رو به سرعت تخلیه مناطق روستایی را موجب شد.

حمایت دولت از این دو بخش بسیار متفاوت بوده است. بخش کشاورزی که به خصوص پس از انقلاب مسوول تامین مواد اساسی غذایی چون گندم نیز بوده است، مجبور شده محصول خود را عموما به کمتر از قیمت های بین المللی در جامعه به فروش رساند. در حالی که صنعت محصولی همچون خودرو را به بیش از دو برابر قیمت های بین المللی به مردم فروخته است. البته حمایت غیرمنطقی از صنعت موجب ناکارآیی شدید آن بخش نیز گردیده و امکان تحول در آن را محدود کرده است.

مثال تولید پیکان طی چهل سال با همان تکنولوژی و... نمونه فراموش نشدنی در اقتصاد صنعتی ایران خواهد ماند.

اگر بخواهیم از ادبیات مارکسیستی استفاده کنیم، باید اقرار کنیم که در طی پنجاه سال اخیر، به خصوص از اصلاحات ارضی تا به امروز، کشاورزی استثمار شده است و امکان رشد از آن سلب گردیده است و نتیجه این فرآیند آن است که جوانان در این بخش نمی مانند و مناطق کشاورزی، به جز چند منطقه با بخش محدود که محصول صادراتی دارند، روز به روز فقیرتر می شوند. به عبارت دیگر، علاوه بر آنکه بخش کشاورزی به دلیل قطع پیوند پسین با صنعت نتوانست به طرف کشت های سودآور حرکت کند، مجبور شده است هزینه تمایل به خودکفایی را در کشور نیز بپردازد.

هزینه نان ارزان را فقط دولت نمی پردازد، بلکه کشاورزان بخش عمده ای از این هزینه رامتحمل شده اند. کشاورزانی که مثلا کشت پنبه را از سال های اولیه انقلاب رها کردند و به کشت گندم روی آوردند، عملا ندانسته، یا شاید دانسته، متحمل زیان هایی شده اند که در غیر این صورت مجبور به تحمل آن نبودند، یا کشاورزانی که در صورت شکل گیری مناسب صنایع تکمیلی در کشور که رشد آن در سال های اخیر نیز رو به کاهش بوده است، می توانستند مواد اولیه آن صنعت را تولید کنند، مجبور هستند که به درآمدهای بسیار محدود از وضعیت موجود بسنده کنند و به تدریج برای تخلیه روستاها یا تحویل آن به بخش های ساختمان یا صنعت برنامه ریزی کنند.

به نظر می رسد، مشکل عمده، دیدگاه نادرست در مورد بخش کشاورزی است. از منظر اقتصادی، بخش کشاورزی ایران یکی از پتانسیل های مهم کشور است، البته در صورتی که به درستی مورد بهره برداری قرار گیرد. بخش کشاورزی ایران با وجود آنکه توسط بخش خصوصی بهره برداری می شود، ناکارآمدترین بخش اقتصادی کشور شده است و آن به دلیل سیاست هایی است که در طی نیم قرن گذشته بر آن حاکم بوده است. اگر بخواهیم از این پتانسیل عظیم بهره برداری کنیم، که شرایط آن با روند روبه حذف سوبسیدها از کشاورزی در کشورهای عضو WTO به وجود آمده است، لازم است دیدگاه حاکم بر بخش کشاورزی را تغییر دهیم. بخش کشاورزی باید به دنبال تولید کالاهای سودآور باشد و به جای وابستگی به دولت، به منابع خود اتکا کند و پتانسیل های خود را کشف کند و راه به کارگیری آن را بیاموزد.

اگر کشاورزی به سوی تولید کالاهای سودآور حرکت کند، با افزایش سود قادر می شود در تکنولوژی کاشت داشت و برداشت سرمایه گذاری کند و از اتلاف منابع از جمله آب که به صورت وسیعی در سطح کشاورزی جریان دارد، جلوگیری نماید.

وظیفه دولت در این وادی بسیار مهم خواهد بود. به جای تکلیف نوع کشت به کشاورزان که البته به ظاهر از طریق تشویق صورت می گیرد امکانات دسترسی به بازار برای آنان را فراهم آورد.

جاده مناسب به وجود آورد، زمینه سرمایه گذاری در حمل ونقل از جمله یخچال دار را سازماندهی کند، دسترسی به تکنولوژی تولید را تسهیل کند، ایجاد نظام آموزشی و بیمه مناسب و ... را سامان دهد.

در نهایت ابزار تشویقی برای یکپارچه سازی زمین برای کشاورزی به وجود آورد که عموما در اندازه های غیراقتصادی هستند و بر اثر اعمال قانون ارث، هر روز کوچک تر می شوند و به همین دلیل به کارگیری تکنولوژی های مدرن برای کاهش هزینه و بهبود کیفیت در آنان امکان پذیر نیست.

اگر در این مسیر حرکت کنیم، با افزایش بهره وری، حتی خودکفایی در گندم نیز کم هزینه تر می شود و به جای آن که نزدیک به نیمی از امکانات کشاورزی به خصوص زمین را برای تولید حدود 2میلیارد دلار محصول تولیدی گندم صرف کنیم، می توانیم با افزایش تولید در هکتار حداقل در سطح کشورهای همسایه در سطح کشتی بسیار محدودتر، حتی به صادرکننده گندم تبدیل شویم.

بنابراین از دیدگاه خودکفایی گندم نیز راه را نادرست طی کرده ایم.

ایجاد اشتغال بزرگ ترین دغدغه کشور است و به نظر می آید یکی از پتانسیل های مهم برای جذب اشتغال یا حداقل جلوگیری از مهاجرت جوانان روستایی در بخش کشاورزی نهفته است.

به عبارت دیگر با توجه به پتانسیل بزرگی که با تغییر فضای کشاورزی در جهان، پیش روی کشورمان قرار گرفته و به دلیل حذف تدریجی سوبسیدها در اروپا و ... قیمت کالاهای کشاورزی در آن کشورها رو به افزایش خواهد بود، ما با استفاده از آن می توانیم امکان به وجود آمده را به حرکتی جدی در بخش کشاورزی کشور تبدیل کنیم.

این امر فقط در صورتی قابل تحقق است که دیدگاه ها و سیاست های کشاورزی را تغییر دهیم و با شرایط به وجود آمده در جهان هماهنگ نماییم.


منبع دنیای اقتصاد 8 3 85 http www rastak com showtext php id 45
بانک مقالات فارسی
دوشنبه ششم 6 1391 7:56 بعد از ظهر
X