معرفی وبلاگ
سلام:بازدیدکننده گرامی برای حمایت ازتولیدات داخلی حتی الامکان ازخریداجناس خارجی پرهیزکنیددراین وبلاگ سعی می شودراه کارهای مناسب برای تقویت نیروی تولیدی این مرزوبوم ارائه گرددایده های شماعزیزان راجهت به قدرت رسیدن تولیدات وطن پذیراهستیم دریغ نفرمایید باتشکرمدیروبلاگ
دسته
توليد ايراني-افتخار جهاني
آموزش طراحي قالب براي تبيان
حمايت ازاقتصاد،كاروتوليدملي
ديكشنري آنلاين
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
لينگ دوستان
آرشیو
آمار وبلاگ
تعداد بازدید : 405532
تعداد نوشته ها : 684
تعداد نظرات : 43
 حمايت از توليد ملي  حمايت از توليد ملي

ما می توانیم


ذائقه ایرانی ، کالای ایرانی


تولید ملی
Rss
طراح قالب
GraphistThem273
 
هنر كاشي‌كاري عامل غنابخشي به معماري ايراني
كاشي‌سازي و كاشي‌كاري ايراني؛ صنعتي با قدمت تاريخ+عكس
توليد ايراني: موطن اصلي صنعت كاشي‌سازي و كاشي‌كاري، سرزمين ايران است؛ اين صنعت در غنا بخشي به معماري ايراني و به‌ويژه در عمارت‌هاي مذهبي كاربرد چشمگيري داشته است.

به گزارش پايگاه اطلاع‌رساني توليد ايراني، طبق مدارك تاريخى و باستان‌شناسى حكايت از اين دارد كه در اواخر هزارهٔ دوم ق.م هنرمندان ايراني، از خشت و آجرهاى لعابدار استفاده مى‌كردند و به ساخت آن آشنا بودند.

در كاوش‌هاى چغازنبيل در شوش و نيز ساير نقاط باستانى خشت‌هاى لعابدار يافت شده است؛ در تزئيناتى كه از دوره هخامنشى برجاى مانده است، كاربرد آجرهاى لعابدار رنگين در بدنه ساختمان‌هاى شوش و تخت‌جمشيد ديده مى‌شود؛ ساسانيان نيز ساخت كاشى‌هاى زمان هخامنشيان را با همان شيوه و با لعاب ضخيم‌تر ادامه دادند. هنر موزائيك نيز در اين دوران متداول شد.


 
هنر کاشی‌کاری عامل غنابخشی به معماری ایرانی
کاشی‌سازی و کاشی‌کاری ایرانی؛ صنعتی با قدمت تاریخ+عکس
تولید ایرانی: موطن اصلی صنعت کاشی‌سازی و کاشی‌کاری، سرزمین ایران است؛ این صنعت در غنا بخشی به معماری ایرانی و به‌ویژه در عمارت‌های مذهبی کاربرد چشمگیری داشته است.

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی تولید ایرانی، طبق مدارک تاریخى و باستان‌شناسى حکایت از این دارد که در اواخر هزارهٔ دوم ق.م هنرمندان ایرانی، از خشت و آجرهاى لعابدار استفاده مى‌کردند و به ساخت آن آشنا بودند.

در کاوش‌هاى چغازنبیل در شوش و نیز سایر نقاط باستانى خشت‌هاى لعابدار یافت شده است؛ در تزئیناتى که از دوره هخامنشى برجاى مانده است، کاربرد آجرهاى لعابدار رنگین در بدنه ساختمان‌هاى شوش و تخت‌جمشید دیده مى‌شود؛ ساسانیان نیز ساخت کاشى‌هاى زمان هخامنشیان را با همان شیوه و با لعاب ضخیم‌تر ادامه دادند. هنر موزائیک نیز در این دوران متداول شد.

در دورهٔ اسلامى این هنر در خدمت معمارى قرار داشت و در دورهٔ تیمورى این فن بیشتر مورد توجه واقع گردید. و بعد در دورهٔ صفوى بسرعت پیشرفت نموده ولى از دوره صفویه کاشى‌کارى ایران سیر نزولى طى کرد.

کاشی‌کاری ایرانی که پیچیدگی‌های خاصی دارد، در طول نسل‌ها‌ انتقال یافته است و در هر دوره هنرمندان کاشی‌کار بر این گنجینه افزوده‌اند تا اینکه به شکل امروزی خود تکامل یافته است؛ استفاده از علم هندسه و نظم و تناسب شگفت‌انگیز در نقش‌ها و طرح‌های مختلف این هنر، همگی دسترنج هنرمندانی است که در طول تاریخ از خود به یادگار گذاشته‌اند.

کاشی‌کاری یکی از روش‌های دلپذیر تزئین معماری در تمام سرزمین‌های اسلامی است؛ تحول و توسعه کاشی‌ها از عناصر خارجی کوچک رنگی در نماهای آجری آغاز و به پوشش کامل بنا در آثار تاریخی قرون هشتم و نهم هجری انجامید، ولی در زمان اسکندر این هنر از کشور ایران کوچ کرد و در دوره هلاکوخان به سبکی نو به میهن بازگشت.

جزء مهم کاشی، لعاب است. لعاب سطحی شیشه مانند است که دو عملکرد دارد؛ تزیینی و کاربردی. کاشی‌های لعاب‌دار نه تنها باعث غنای سطح معماری مزین به کاشی می‌شوند بلکه به عنوان عایق دیوارهای ساختمان در برابر رطوبت و آب، عمل می‌کنند.

شبستان گنبد دار مسجد جامع قزوین( 509 ه.ق) شامل حاشیه‌ای تزئینی از کاشی‌های فیروزه‌ای رنگ کوچک است و از نخستین موارد شناخته شده‌ای است که استفاده از کاشی در تزئینات داخلی بنا را در ایران اسلامی به نمایش می‌گذارد. در قرن ششم هجری، کاشی‌هایی یا لعاب‌های فیروزه‌ای و لاجوردی با محبوبیتی روزافزون رو به رو گردیده و به صورت گسترده در کنار آجرهای بدون لعاب به کار گرفته شدند.

تا اوایل قرن هفتم هجری، ماده مورد استفاده برای ساخت کاشی‌ها گل بود اما در قرن ششم هجری، یک ماده دست ساز که به عنوان خمیر سنگ یا خمیر چینی مشهور است، معمول گردید و در مصر و سوریه و ایران مورد استفاده قرار گرفت.

در دوره حکومت سلجوقیان و در دوره ای پیش از آغاز قرن هفتم هجری، تولید کاشی توسعه خیره کننده‌‌ای یافت. مرکز اصلی تولید، شهر کاشان بود. تعداد بسیار زیادی از گونه‌های مختلف کاشی چه از نظر فرم و چه از نظر تکنیک ساخت، در این شهر تولید می‌شد.

شکل‌هایی همچون ستاره‌های هشت گوش و شش گوش، چلیپا و شش ضلعی برای شکیل کردن ازاره‌های درون ساختمان‌ها با یکدیگر ترکیب می‌شدند.

از کاشی‌های لوحه مانند در فرم‌های مربع یا مستطیل شکل و به صورت حاشیه و کتیبه در قسمت بالایی قاب ازاره‌ها استفاده می‌شد. قالبریزی برخی از کاشی‌ها به صورت برجسته انجام می‌شد؛ در حالی که برخی دیگر مسطح بوده و تنها با رنگ تزئین می‌شدند. در این دوران از سه تکنیک لعاب تک رنگ، رنگ‌آمیزی مینایی بر روی لعاب و رنگ‌آمیزی زرین فام بر روی لعاب استفاده می‌شد.

 

 

ابوالقاسم عبدالله‌بن محمدبن علی‌بن ابی‌طاهر، مورخ دربار ایلخانیان و یکی از نوادگان خانواده مشهور سفالگر اهل کاشان به نام ابوطاهر، توضیحاتی را در خصوص برخی روشهای تولید کاشی، نگاشته است. وی واژه هفت رنگ را به تکنیک رنگ‌آمیزی با مینا بر روی لعاب اطلاق کرد. این تکنیک در دوره بسیار کوتاهی بین اواسط قرن ششم تا اوایل قرن هفتم هجری از رواجی بسیار چسمگیر برخوردار بود.

کاشی‌های هشت پر ستاره ای و چلیپا - قرن هفتم هجری - امامزاده جعفر دامغان

کاشی معرق - پنجره مشبک کاری مسجد شیخ لطف الله اصفهان

 

کاشی هفت رنگ - قرن هشتم هجری - ایران

این کاشی‌کاری سردر ارگ کریمخانی در شیراز، احتمالا باید مربوط به دوره‌ی قاجاریه باشد و حدس می‌زنم که پرده‌ی نبرد رستم با دیو سفید باشد یعنی خوان هفتم از هفت‌خوان (روایت ماجرا در شاهنامهرا ببینید).

خانه‌های بالای پرده (قاعدتا خانه‌های دیوان)، همه سقف شیروانی دارند!

خانه‌ی سمت چپی (پشت سر رستم) انگار که صلیبی هم بالای شیروانی‌اش داشته باشد و مثلا کلیسایی چیزی باشد.

انواع کاشی

1.گره کشی: کاشی هایی که با طرح و نقش های مختلف با اشکال چند ضلعی های هندسی که پهلوی یکدیگر قرار گرفته وتشکیل نقشهای کلی را می دهند به نام گره کشی معروف هستند

2.معرق کاری: عبارت است ار قطعه های بریده شده ی کاشی از روی نقوش مختلف ورنگهای متفاوت ،تراشیده و پهلوی یکدیگر به شکل قطعه های بزرگ در آمده روی کار نصب می شوند. این نقوش گاهی از شکل های گره کشی و گاهی از نقش های مختلف مانند گل و بته سازی وغیره هستند که به نام اسلیمی وختایی و نقوش دیگر مشهور شده اند.

3.کاشی هفت رنگ: که شهرت زیادی دارند،به شکل چهارگوش ساخته می شوند و اندازهی تقریبی آنها 15در15 cm یا بیشتراست.در این شیوه کاشی را پس از پخت اول و ترسیم نقش روی آن دوباره در کوره حرارت می دهند،و پس از خارج شدن از کوره ،کاشی ها رادر محل ،نصب می کنند.هفت رنگ متداول در این نوع کاشی کازی عبارتند از:سفید،سیاه،لاجوردی،فیروزه ای،قرمز،زرد،حنایی. در مسجد شاه اصفهان(امام)از این کاشی کاری بسیار استفاده شده است.

4.معقلی: نقوش معقلی که ازمصالحی مانند آجر و کاشی(جداگانه و در هم)ساخته می شود وترسیم آن معمولا در جدول های ساده انجام پذیر است.

 

پایان پیام/

www.tolideiran.ir/?q=node/1650

 

سه شنبه جهاردهم 6 1391 4:7 بعد از ظهر
X